Cupido en Psyche als kinderen, De eerste kus, 1890

Het smalle staande formaat geeft de twee kinderfiguren veel hoogte en nauwelijks ruimte aan de zijkanten. Daardoor komt hun omhelzing des te hechter over. Cupido staat op een wolk en buigt zich naar Psyche toe; zijn kus raakt haar wang. Zij slaat de oogleden neer en vouwt de armen voor de borst, terwijl hij haar stevig omhelst. Achter de lichamen ontvouwen zich twee zeer verschillende paar vleugels: links lichte verenvleugels, rechts een grote vlindervleugel met een donkere oogvlek. Het diepe blauw van de doek vormt de enige krachtige kleur in het verder lichte tafereel. Wolken en achtergrond vloeien bijna in elkaar over, zodat de kinderen eerder lijken te zweven dan te zitten. Lichte huidtinten en zachte schaduwen bepalen het beeld. Niets is geforceerd, zelfs de kus blijft ingetogen. Bouguereau schilderde deze scène in 1890. Als Franse vertegenwoordiger van de academische schilderkunst van de 19e eeuw staat hij bekend om zijn nauwkeurige figuurtekeningen, geïdealiseerde lichamen en vloeiende overgangen. Hij behandelt de mythe hier niet als een dramatisch liefdesverhaal, maar maakt van Amor en Psyche twee kinderen. De eerste kus wordt een moment dat bijna verlegen aandoet.

In deze uitvoering komt het hoge formaat van 58 × 97 cm komt heel duidelijk naar voren. Het Leonardo-doek met zijn satijnachtige oppervlak geeft de fijne nuances van de huid en de vervagende wolken weer zonder harde overgangen. Er is geen passe-partout en er zit ook geen glas voor het schilderij - het doek blijft direct zichtbaar. Aan de buitenkant zorgt Ava voor een krachtige afsluiting. De gouden lijst heeft een voelbaar gewicht en geeft het smalle schilderijoppervlak een stevige omlijsting. Van voren gezien lijkt het goud helder en egaal, in de brede gleuf verandert het in bruinachtige schaduwen. Fijne donkere spikkels en lichte onregelmatigheden ontnemen het oppervlak elke steriele eenvormigheid; aan de smalle randen is weer een helderder geelgoud te zien. Bij het bekijken blijf ik hangen bij de hoeken: daar komen de verschillende goudzones strak op elkaar aan. Wat ik mooi vind aan deze montuur, is dat het het luchtige motief niet bagatelliseert, maar behandelt als een klassiek figuurbeeld. De lijst komt daarbij merkbaar krachtiger naar voren dan de scène zelf - een bewuste keuze, geen toevallige omlijsting. Toch blijft uiteindelijk de ongewone gedachte achter die het schilderij met zich meebrengt: twee beroemde liefdesfiguren verschijnen als kinderen, en de mythe begint met een voorzichtige kus op de wang.