De schepen, de avondzon.

Waar de zon in het beeld tevoorschijn komt, wordt ook het oppervlak van de afdruk merkbaar lichter - de lichtkrans boven het water steekt zo helder af tegen de verder bijna zwarte achtergrond dat hij, van opzij bekeken, lijkt op een eigen lichtbron. Vanuit dit felle centrum ontvouwt zich de hele scène: Een zeilschip vaart voor de laagstaande avondzon, waarvan de stralen waaiervormig door de wolkenbanken snijden, terwijl links donkere boomkruinen en rechts een ruige rotskust met kleine tempelgebouwen op de hoogten zich tegen de hemel aftekenen. Konstantin Bogayevsky, de schilder van de Krim, maakte dit werk in 1912, in een tijd waarin hij zijn kustlandschappen tot het visionaire verheven heeft - geen echte baai, maar een gedroomde, waarin de oudheid en de krachten van de natuur samenkomen. Het schilderij draagt een merkwaardige dubbele sfeer in zich, plechtig en dreigend tegelijk, want de lucht boven het licht blijft zwaar en het water op de voorgrond is bijna zwart.

Juist dit contrast tussen schittering en duisternis maakt het gesatineerde doek hier tot zijn eigen zaak: Leonardo laat het centrum van de zon inderdaad glinsteren, een zachte glans die meebeweegt met het standpunt van de toeschouwer, terwijl de donkere rotspartijen het licht opslokken en dof blijven - het contrast zit dus niet alleen in de kleur, maar in het oppervlak zelf. Als het kamperlicht schuin over het doek van 60 x 48 cm valt, lopen er smalle reflecties over de golfruggen op de voorgrond, en de kleine gouden puntjes in de kliffen flitsen even op voordat ze weer in het bruinzwart verdwijnen - de blik blijft steeds weer op dit detail hangen. Amelie, een zwart houten profiel met een ingelegde gouden rand, vormt een rustige afbakening voor dit samenspel; hier en daar schijnt de roodachtige patina door de geribbelde gouden lijst heen, een warme tint die goed samengaat met het avondlicht in het schilderij.