Het oppervlak ligt er mat bij - het doek van Salvador reflecteert nauwelijks iets, en juist dat komt dit donkere motief ten goede. De bijna zwarte achtergrond blijft diep en rustig, zonder glansplekken of een glanslaag erop. Pas wie dichtbij komt, ontdekt het fijne weefsel onder de verflagen - in de lichte mouw, in de blauwe mantel, zelfs in de schaduwen rond de ogen. Vanuit enige afstand verdwijnt het weer, en blijft alleen het beeld over.
De lijst is smal: Noemi, een gouden lijst van slechts 17 millimeter breed, met een delicate ornamentrand en een donkere patina op de binnenkant - geen pronklijst, maar eerder een fijne omranding die het zwart van het schilderij netjes afsluit. Op 45 x 60 cm gebracht en voorzien van een vastgeschroefde kartelophanging, hangt het portret zo dat zelfs de franjes van de tulbanddoek afzonderlijk te onderscheiden blijven - een nauwkeurigheid die men het origineel graag toeschrijft en die hier daadwerkelijk tot uiting komt.
Het toont een jongen met een gele tulband, die een klein boeket bloemen voor zich houdt - geschilderd door Michiel Sweerts, een Vlaamse barokschilder uit de 17e eeuw, bekend om zijn stille, in zichzelf gekeerde figuren. De blik is rechtstreeks op de toeschouwer gericht, zonder iets prijs te geven; de rode bloemen vormen de enige opvallende kleur tussen het blauw van de mantel en de duisternis daarachter. Zacht licht valt op het gezicht en de stof, al het andere verdwijnt naar de achtergrond. Een scène die niets vertelt en juist daarom blijft hangen.