Na Étretat keert Claude Monet steeds weer terug - de Normandische kust trekt hem aan omdat daar niets stil blijft staan: licht, weer en zee veranderen van uur tot uur, en precies zo’n moment legt hij in 1885 vast. Wat ik hier bijzonder sterk vind: het landschap oogt helemaal niet stil. De vissersboten zijn op weg, hun donkerrode en bruine zeilen strekken zich in een losse keten uit over het glinsterende water - en daarachter staat de Porte d’Aval, die massieve rotsboog, in volmaakte rust. Grijs-paarse tinten in de lucht, turkoois en gebroken wit in de baai, en dan de zeilen die, weerspiegeld in het water, verder zwaaien: Monet is niet geïnteresseerd in het exacte uitzicht op Étretat, maar in het samenspel van schuim, nevel en beweging, dat zich nooit twee keer op dezelfde manier voordoet.
Aan de muur valt het werk meteen op, hoewel het geen reusachtig formaat heeft. Dat komt door Nunzia, de zwarte lijst van echt hout: 49 mm breed, met twee zilverachtig gearceerde profielranden die het donkere middenveld naar binnen en naar buiten omlijsten. Deze krachtige omlijsting geeft de mistige kust een stevige houvast - als je een stap achteruit doet, steekt het schilderij duidelijk uit tegen de muur, bijna als een venster op de grijze kanaalhemel. Het schilderij, 65 x 48 cm op gesatineerd Leonardo-doek, zit zonder passe-partout en glas direct in het profiel; de zwart omrande zijrand gaat daarbij naadloos over in de lijst. Wie dichtbij komt, ontdekt Monets handtekening zacht in het doek gedrukt - en blijft wellicht, net als ik, hangen bij de pasteuze witte vlekken in het water, die stuk voor stuk te volgen zijn.
×
+43 4257 29415
support@meisterdrucke.com
Mo-Do: 7:00 - 16:00 | Fr: 7:00 - 13:00
