Lydia, om maar meteen met de deur in huis te vallen: een groene sierlijst met gouden adering, 66 mm breed, 32 mm hoog - bij zo’n donkere nachtscène geen voor de hand liggende keuze, en duidelijk opvallender dan het kleine motief zelf. Maar de groene basiskleur past goed bij de zee en de nachtelijke hemel, terwijl de gouden adering een warmer contrast vormt met het koele maanlicht. Ingelijst is Paul Gauguins „Zeilschip in het maanlicht“: een rustig nachtbeeld waarin het zeilschip bijna uitsluitend als silhouet tegen de heldere streep van het maanlicht afsteekt - weinig concrete actie, maar des te meer afstand en stilte. Met afmetingen van 40 x 22 cm blijft het schilderij klein en smal, wat de lijst in verhouding des te opvallender maakt.
Juist dit verschil in afmetingen is wat mij aan dit werk blijft boeien: Een rustig, sober motief krijgt door de brede Lydia-lijst plotseling een aanwezigheid die het op zichzelf nauwelijks zou hebben. Dat past in feite ook bij Gauguin zelf, die zich steeds meer verwijdert van de puur naturalistische weergave en kleur en vlak sterker inzet voor sfeer en expressie - hier telt niet het schip, maar de sfeersfeer van de nacht. De afdruk op het gesatineerde Leonardo-doek draagt de donkere tinten en de zachte overgangen tussen hemel, water en licht, zonder dat er iets vervaagt; opgespannen op een spieraam, zijdelings gespiegeld. En hoe langer je kijkt, hoe verder de tweede boot in de nevel wegtrekt - uitgestrektheid, nacht, verte, meer heeft dit schilderij niet nodig.