Rozen en zonnebloemen

Op de rozen lopen donkerrode lijnen over het bleke roze, alsof de kleur zich pas net een weg door de bloemen heeft gebaand. Daarachter verdringen zonnebloemen, kleine witte bloemen en zwaar groen zich tot een dicht boeket. Vincent van Gogh schilderde dit stilleven in 1886. De vaas staat diep op de tafel, de bloemen spreiden zich naar boven en naar de zijkanten uit. Niemand heeft hier iets gerangschikt. Sommige bloemknoppen gaan open, andere hangen al een beetje over. Precies daar zit de spanning. Van Gogh toont bloei en verval in één en hetzelfde vaas. Geel staat voor hem symbool voor warmte, vreugde en vriendschap; het straalt in de zonnebloemen, maar bedekt noch de donkere pitten, noch de verwelkte randen. Rechts laait de achtergrond op in rood en oranje. Links versterken bruin, groen en zwart de scène. Dit is geen aantrekkelijk boeket, maar eerder een ontroerend beeld van levenskracht en vergankelijkheid.

We hebben het werk op Leonardo Satin gedrukt. Door het satijnachtige oppervlak is elke afzonderlijke kleurstreek goed zichtbaar, ook de korte streepjes in de rozen. Bij het inlijsten lijn ik de gouden rand van Lychorida uit aan de onderste hoek, doe een stap achteruit en blijf even staan. Van daaruit kun je de lijst het beste begrijpen. Aan de binnenkant trekt het goud een lijn. Daarachter opent zich een holle ruimte in lichtbruin, voordat het brede zwart de afsluiting vormt. Deze opeenvolging komt resoluut over, bijna een beetje streng. Voor sommige bloemenafbeeldingen zou dat voor mij te hard zijn, maar deze vraagt niet om een delicate omranding. Zonder passe-partout en glas blijft de afbeelding direct. Met 58 bij 48 centimeter behoudt ze iets intiems, bijna tafelformaat. Uiteindelijk bepalen de licht gebogen zonnebloemen de toon: hun gele bloemblaadjes stralen nog steeds, maar hun houding verraadt al het verval.